Reisverslag Torres del Paine 2014

In 2014 liep ik de W-trek in het Torres del Paine nationaal park. Een bijzonder prachtige wandeling in mijn geboorteland. In vijf dagen liep ik de tocht langs de ongelooflijke ruwe landschappen die Patagonië kenmerken: van meren met ijsschotsen, ruwe bergen met gletsjers tot bossen en heide. Benieuwd? Lees snel verder!

Chili

Chili is een gigantisch lang land. Ik ben geboren in Chili dus ik heb een bijzondere binding met het land. Sinds kleins af aan stond er om de zoveel jaar een reis naar Chili op de planning. Uiteraard om familie te bezoeken, maar ook om wat van het land te zien. Zo gingen we op ontdekking in de Atacama woestijn, in de regio van Pucón, in de ‘meren-regio’ bij Frutillar en het bovenste gedeelte van Patagonië in omgeving van Lago General Carrera. In 2014 stond een trip naar het onderste gedeelte van Patagonië op de planning. Daar hoorde voor mij natuurlijk een tocht in Torres del Paine bij – de W-trek – en in de tussentijd zouden mijn ouders en zusje zich vermaken in die regio, met onder andere uitstapjes naar Torres del Paine en de Perito Moreno gletsjer.

De W-trek liep ik een dus al wat jaren terug, ruim 5 jaar geleden alweer. Hopelijk is mijn herinnering (aan de hand van foto’s en aantekeningen) aan deze geweldige tocht nog goed! Wel is er het nodige veranderd in het park sinds ik ‘m liep. Waar ik op de bonnefooi kon aanwaaien – geholpen door mijn Chileens – moet je nu alle campings of berghutten van te voren reserveren. Je leest hierover mee in mijn blog over de keuze tussen wildkamperen en accommodatie, waarin ik ook inga op Torres del Paine.

Dag 1: Glacier Grey

De avond voor dat ik aan de hike begon, kwamen wij aan in Puerto Natales. Dit is de uitvalbasis voor hikers in Torres del Paine, waar mijn ouders en zusje een paar dagen in een huisje zouden verblijven. De volgende dag pakte ik rond 7:30 uur de bus naar het nationale park, zo’n 150 kilometer verderop. Met een bus vol hikers waren we al snel onderweg en doemde het nationale park al snel op en zo ook de eerst condors en vicuña’s.

Na een kleine stop bij de ingang om een entreebewijs te kopen reden we door naar Pudeto, waar ik rond 11:00 aankwam. Hier at ik eerst nog een heerlijke boterham met rundvlees – als een echte Chileen – voordat ik om 12:00 de catamaran pakte over Lago Pehoé naar berghut (refugio) Paine Grande. Eenmaal aan land begon de tocht!

De bestemming voor deze eerste dag (inclusief dus de reis naar het park) was Refugio Glaciar Grey. Een stuk van ongeveer 11 kilometer, maar toch was dit een aardig pittige wandeling. Het pad liep niet alleen eerst 200 hoogtemeters omhoog om vervolgens weer 200 hoogtemeters te dalen, ik mocht ook kennis maken met het weer van Patagonië: zon, natte sneeuw, regen, harde wind en zon. Het eerste stuk gaat door een prachtig woest landschap waarbij je langs een klein bergmeertje loopt en door stukken met bebossing. Ongeveer op de helft van de tocht naar Glaciar Grey kom je op het hoogste punt en komt Lago Grey in zicht: een gigantisch meer met een grijzige kleur en grote stukken ijs (Grey = grijs) en aan het eind een gigantische gletsjer. Zodra je op het hoogste punt komt en boven de bomen komt heeft de wind echter ook vrij spel en het kan dan ook flink waaien! Het tweede gedeelte daalt rustig af en weer kom je langs mooie ruige gebieden, stukjes met bos en struiken en prachtige natuur. Over Paine Grande – Glaciar Grey deed ik 3 a 3,5 uur (ong. 11 km).

Aangekomen bij de hut heb ik mijn tent opgezet en genoten van een heerlijke maaltijd in de hut onder genot van een lokaal biertje: Austral. Die avond at ik een groentesoep, hamburger met erwtenpuree en een flan. Voor kamperen moet je betalen, maar de prijs is schappelijk en je mag gebruik maken van wat faciliteiten, waaronder een warme douche. In de berghut kan je heerlijk eten (en ontbijten) en er is een klein winkeltje waar je als kampeerder ook de nodige versnaperingen kan halen. Vanuit Glaciar Grey kan je ook een wandeling maken naar een uitkijkpunt over de gletsjer. Ik dook echter na een avondje in de berghut rond 22:00 in bed, aangezien het ook aardig aan het regenen was (mijn aantekeningen zeggen ‘slagregen’). Die nacht heeft het flink gestormd en van meerdere tenten schoten de haringen los, scheurde het tentzeil in of scheurde de rits uit… het is dus een goede tip om een stevige tent mee te nemen én deze correct op te zetten!

previous arrow
next arrow
previous arrownext arrow
Slider

Dag 2: Campamento Italiano

De volgende dag at ik een lekker ontbijtje bij Refugio Glaciar Grey en ging weer op pad. Het avondeten van de avond ervoor én het ontbijt kostte bij Glaciar Grey 17,500 CLP, wat nu zo’n 23 euro zou zijn om een gevoel voor de prijzen te krijgen – deze kun je overigens ook online vinden. Vandaag liep ik eerst het stuk terug naar Paine Grande. Vanuit Paine Grande liep verder naar Campamento Italiano, een mooie totale afstand van zo’n 19 kilometer.

De tocht naar Paine Grande is precies dezelfde als op dag 1, maar dan omgekeerd. Omdat ik minder foto’s maakte en lekker had geslapen, liep ik dit stuk nu in 3 uur. Aangekomen in Paine Grande was het tijd voor een heerlijke driegangen lunch in de Refugio. Dat is nog eens luxe hiken. Na deze heerlijke lunch ging de tocht naar Campamento Italiano. Een wandeling met prachtige uitzichten over de verschillende meren, een stuk bos wat was verwoest in een bosbrand en gigantische hoeveelheden water. Het regende die dag flink en de paden transformeerde in riviertjes. Over dit stuk liep ik 2,5 tot 3 uur (ong. 7,5 km). Je komt Campamento Italiano binnen via een hangbrug over een kolkende rivier. Dit kamp bestaat uit een bos vol kampeerplekjes, een hut met Rangers (en een eenvoudig weerbericht), een paar natuurtoiletten en een pad naar de rivier om water te kunnen halen. Basic, maar midden in de natuur en de perfecte uitvalsbasis voor het middelste streepje van de W – Valle Francés. Aangezien er geen voorzieningen zijn op dit kamp kookte ik een lekker potje pasta met een klodder maggi-saus uit blik in de overdekte hut. Gezien de bosbranden in het verleden is het verplicht om te koken onder de overkapping, gezien de regen was dat ook geen overbodige luxe.

previous arrow
next arrow
previous arrownext arrow
Slider

Dag 3: Geen Valle Francés en Los Cuernos

Het had de hele nacht flink geregend. De Ranger adviseerde ons om Valle Francés over te slaan… wat erg jammer was, omdat dit stuk bekend staat als een van de mooiste delen van Torres del Paine. Ik stond met nog een paar mede-hikers te twijfelen, toen een stel Canadezen uit de richting van Valle Francés kwamen. Paden met water tot op kniehoogte, flinke hoeveelheden sneeuw en ze waren nog niet eens halverwege voordat ze waren omgekeerd. We kozen eieren voor ons geld en ik ging samen met een Amerikaanse hiker op weg naar Refugio Los Cuernos, een korte wandeling van 5 kilometer. Een klein stukje, maar met prachtige natuur, watervallen en veel vogels. Het regende flink onderweg, wat afgewisseld werd door hele zonnige periodes, en vervolgens nog meer regen. Het stuk pad langs het prachtig groen/blauwe meer was erg mooi – maar het waaide zo hard dat je haast niet kon blijven staan.

Omdat dit zo’n korte dag werd heb ik bij aankomst gelijk mijn tent opgezet en vervolgens de middag doorgebracht in de berghut. Een smeltkroes van wandelaars uit de hele wereld maakt mensen kijken een uitstekende invulling van de middag, zeker onder het genot van een Austral en een stuk pizza. ’s Avonds konden we aanschuiven bij het driegangen diner, waardoor het uiteindelijk een aardige luxe (rust)dag werd. Het driegangen menu bestond dit keer uit een pompoensoep, een rundvleesstoof en chocolade cake. De vriendelijke Amerikaan die ik was tegengekomen had daarbij een bijzondere filosofie: hij was op vakantie, dus hij verdiende op dit moment meer dan hij kon uitgeven tijdens zijn hike. Voor hem de reden om iedereen in zijn omgeving constant te voorzien van biertjes. Na het eten liep ik daarom met een licht warm hoofd richting de tent. De kampeerplaats bij Refugio Los Cuernos staat vol in de wind, de berghut zelf staat ook scheef door de wind. We hadden ’s middags dan ook al de nodige tenten zien vliegen. Gelukkig stond mijn tent er nog en ik was al snel vertrokken naar dromenland – dat mijn tent er nog stond, mocht ook wel gezien de voorzorgsmaatregelen (zie foto’s).

previous arrow
next arrow
previous arrownext arrow
Slider

Dag 4: Campamento Torres

Na een lekker ontbijt in de Refugio Los Cuernos, stond er vandaag weer een stuk wandelen op het programma. Van Los Cuernos zou ik helemaal tot aan de kampeerplaats nét onder de iconische torens ‘Las Torres’ lopen, waarnaar het park is vernoemd. Zo’n 20 kilometer in totaal. Deze kampeerplaats is overigens al de laatste seizoenen dicht, dus kijk even of deze geopend is als je van plan bent hier te kamperen! Het is namelijk wel dé perfecte uitvalsbasis naar de Torres bij zonsopkomst.

Het eerste stuk liep op en af door een prachtig groene omgeving met mooie uitzichten op de meren en de prachtige vormen in de bergen aan de overzijde. Het lijkt net of je tegen de opgevouwen aardkorst aankijkt. Na dit stuk volgde een vlakte met heide. Op dit stuk liep ik twee aardige Nederlanders, Lucas en Suzanne, (ze zijn overal die Nederlanders!) tegen het lijf en we trokken samen op richting Refugio Chileno. Het was lekker zonnig, dus wel konden heerlijk in het lange gras chillen tijdens de pauzes. Na de vlakte gaat het weer omhoog, over een dun pad met een flinke afgrond, het dal in richting Las Torres. Wederom een stuk met veel water en prachtige rotsformaties. Bij el Chileno genoten we van de laatste twee ‘gigantische hamburgers’; wat een geluk! En ze waren inderdaad gigantisch! Lucas en Suzanne konden er samen van eten, ik nam een deel mee als ‘ontbijt’.

Na deze heerlijke burger was het nog een stukje verder naar de kampeerplaats bij Las Torres. Een prachtig stuk door bossen en langs prachtige grillige rotsformaties, gletsjers en watervallen. Aangekomen bij Campamento Torres was het tijd voor een lekkere pasta en thee. Campamento Torres is een kleine kampeerplaats en het was er een gezellige boel in het kookhok. Een Duits en een Canadees meisje sloten aan bij de ‘groep’ en we spraken af vroeg te verzamelen om gezamenlijk naar Las Torres te lopen om zonsopgang te zien. Op tijd naar bed dus!

previous arrow
next arrow
previous arrownext arrow
Slider

Dag 5: Zonsopkomst bij Torres en biefstuk

Las Torres met zonsopgang moet een prachtig plaatje zijn: vooral als de oranje gloed van de eerste zonnestralen de Torres raken. Die belofte was voldoende op erg vroeg (4:00!), in het pikkedonker, bij elkaar te komen op de kampeerplaats om vervolgens gezamenlijk in een optocht van hoofdlampjes naar boven te lopen.

Het begon te sneeuwen. Fris maar een prachtig gezicht – we kwamen namelijk al snel boven de boomgrens uit in een rotsenlandschap met een prachtig laagje wit. De grillige rotsformaties van de dag ervoor hadden plaats gemaakt voor prachtige besneeuwde toppen. Het schemerde al aardig en we kwamen al snel aan bij de voet van de Torres. Helaas nog flink bewolkt, maar het was toch nog even wachten op de zon. Het was flink koud dus we bleven lekker in beweging door onder andere foto’s te maken en ik at mijn ontbijt-hamburger aan de voet van de Torres. Toen kwamen de eerste zonnestralen – een prachtig gezicht. Tegen de tijd dat de zon bij de Torres kwam, was de meeste bewolking weggetrokken: wat een geluk en prachtig gezicht!

Na genoten te hebben van de zonsopkomst gingen we weer richting de kampeerplaats – na natuurlijk nog even ons flesje gevuld te hebben met bronwater uit het Torresmeer. Bij Campamento Torres was het een kwestie van de tent en tas inpakken en vervolgens waren we klaar om het park te verlaten. Het stuk naar de uitgang van het park is vrij druk – aangezien veel dagjes mensen enkel de wandeling maken van Hotel Torres naar de Torres zelf en dus via dat pad het park inlopen. Een mooi moment om je te verbazen over de mensen die richting de Torres lopen, die nou niet bepaald gekleed zijn om de rotsige paden richting de top te bedwingen. Aangekomen bij het hotel word ik opgehaald door m’n ouders en zit het avontuur erop. De tocht wordt uiteraard bezegeld met een lekker Austral biertje en ’s avonds met een flinke stuk rund van de grill zoals dat een goed Chileen betaamt!

previous arrow
next arrow
previous arrownext arrow
Slider

Populair en rustig

Torres del Paine is een populair park en je loopt hier dan ook niet alleen. Ondanks de populariteit van het park liep ik echter geregeld in mijn eentje door het park op de stukken tussen de Refugio’s, waarbij ik op een dag slechts een handjevol mensen tegenkwam. Daarbij liep ik ook nog de W-trek – het populairste stuk.

Rond de berghutten (Refugio’s) en kampeerplaatsen kom je veel hikers tegen en ook koken gaat hutje mutje onder een afdak. Vanwege de bescherming van de natuur mag je namelijk slechts op deze plaatsen kamperen en daarom ben je hier op elkaar aangewezen. Dat kan je als een minpunt zien, maar niet alleen wordt de natuur zo beschermd; het is een smeltkroes aan nationaliteiten en mensen, wat ook erg gezellig kan zijn en een mooi moment om verhalen uit te wisselen en mensen te leren kennen.

Ben je op zoek naar rust, dan kun je overwegen om de O-trail te lopen. Weinig mensen lopen het deel langs de achterzijde van het massief. De W-trail is ook onderdeel van de O, maar je loopt dan ten minste het achterste deel over een rustig traject. Je kan aan de achterkant alleen wildkamperen en ik heb gehoord dat het er prachtig is!

Je kan ook overwegen om niet in het hoogseizoen te lopen. In het begin en het einde van het seizoen is het rustiger. Het wordt nooit extreem koud in het park, je heb hooguit iets meer neerslag en enkele faciliteiten sluiten buiten het seizoen. Tegen de iets frissere temperaturen kan je je prima kleden, tegen de (relatieve) drukte in het hoogseizoen doe je weinig: buiten het seizoen lopen is dus een goede optie!

Vijf seizoenen in één dag

Als je gaat hiken in het Torres del Paine park, houd dan rekening met vijf seizoenen in één dag. Ook in de zomer kan het sneeuwen. Zorg daarom dat je geschikte kleding mee hebt, waaronder een waterdichte jas met stormbestendige capuchon en een regenbroek. Ook een goede regenhoes op je tas die je aan je tas kan zekeren tegen de wind is essentieel. De paden kunnen flink nat zijn, schoenen met een gore-tex voering zijn daarom geen gek idee. Huur je een tent in Chili, zorg dan dat je een stevig exemplaar mee hebt die tegen de flinke winden bestand is. Neem je jouw eigen tent mee of huur je bij Start Hiking, zorg dan dat je stormstokken en extra scheerlijnen gebruikt en een goede kampeerplek kiest.

Voorbereiding

Kaartje van Torres del Paine

Blauw: gelopen route (W-trek)
Groen: Valle Frances – onderdeel W-trek, maar vanwege weer niet gelopen
Alle kleuren: O-trek

1: opstapplaats Catamaran
2: Paine Grande
3: Glaciar Grey
4: Campamento Italiano
5: Refugio Los Cuernos
6: Campamento Torres
7: Las Torres
8: Uitgang park bij Hotel Las Torres

Boekjes
Ik had zelf een kleine kaart van Torres del Paine mee die je krijgt bij de ingang. De route is erg duidelijk en spreekt voor zich. Daarnaast had ik het boekje mee van Cicerone, met extra informatie, beschrijving van de etappes en een inschatting van de afstand (ook in uren). De aanbevolen boekjes vind je eronder. Bestel je via deze links, dan steun je onze website – bedankt!

Eten
Ik heb zelf pasta gekocht in een supermarkt en het merendeel van mijn maaltijden in de Refugio’s gegeten. Met de wijsheid van nu zou ik zelf outdoor maaltijden meenemen vanuit Nederland. Een rondje internet leert dat deze ook in Puerto Natales verkrijgbaar zijn- maar wij kwamen laat aan en ik vertrok op tijd met de bus en heb dus niet in het dorp gekeken voordat ik op pad ging. Heerlijke maaltijden bestel je net zo makkelijk in onze webshop. Eten in Refugio’s is prima en scheelt gewicht, maar let erop dat je bij aankomst reserveert voor dezelfde avond – het kan zijn dat je in een late ‘ronde’ pas plaats krijgt.

Geld
Je kan niet pinnen in het park, dus zorg dat je genoeg cash bij je hebt. Je hebt geld nodig om te betalen voor de kampeerplekken bij de Refugio’s, maar zeker als je gaat eten in Refugio’s, want dat tikt aardig aan.

Uitrusting
In Puerto Natales kun je uitrusting kopen en huren – al geldt hier, zo lees je overal op internet, een first come first serve beleid. Je kan uiteraard je uitrusting ook meenemen vanuit Nederland. En natuurlijk huren bij Start Hiking. Ik had mijn eigen uitrusting mee en kan dus niet zoveel zeggen over te huren uitrusting op locatie.

Hopelijk heb je met dit reisverslag (en de mooie foto’s) een indruk gekregen van de W-trek in het Torres del Paine nationaal park. Op deze pagina vind je ook wat meer algemene informatie. Lijkt deze trek jou wat? Of heb je deze tocht al gelopen en heb je tips? Laat het weten in de comments!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *